Moeder gewond geraakt door ouderparticipatie

In het Oosten van het land is een moeder zwaar gewond geraakt door de gevolgen van teveel ouderparticipatie.

Zij probeerde 20 culinaire hoogstandjes te maken voor het school Paasdiner, en sneed zichzelf hierdoor lelijk in de vingers.

Tegenstanders van ouderparticipatie grijpen het incident aan als een manier om ouderparticipatie aan banden te leggen. School = school, thuis = thuis, and never the twain shall meet,’ aldus de tegenstanders van ouderpartipatie.

ouderparticipatie

Voor het ongeluk

bandaged person

Na het ongeluk.

Wie zich brandt moet op de blaren zitten

Meestal ben ik wel voorzichtig. Ik stort me zelden tot nooit halsoverkop ergens in.

Dus ik weet niet wat me overkwam. Ik liet me gewoon helemaal meeslepen door het moment. Achteraf kan ik mezelf wel door elkaar rammelen. En die ultieme vraag stellen die Jay Leno vroeg aan Hugh Grant nadat hij betrapt was toen hij zich oraal liet bevredigen door een transeksuele hoer: ‘What were you thinking?!

Net als Hugh Grant heb ik geen excuus.

Het beste wat ik in mijn verdediging te bieden heb is: ‘Het leek zo makkelijk en mooi op het plaatje.’

En nu zit ik dus met de brokken. Want ik heb beloofd aanstaande donderdag voor de Paaslunch op school een heuse Komkommertrein te leveren.

komkommertrein

Plaatjes maken meer kapot dan je denkt. Gezond verstand bijvoorbeeld. (Foto: Rianne Kruisselbrink)

Goddank heb ik voor Ot gewoon ‘mini krentenbollen’opgeschreven.

Thuistest voor autisme

Ik zat het boek ‘Ervaring niet vereist’ te lezen.

Ineens kwam er een handige test voorbij om mogelijke autisten te identificeren. Daarvan heb ik er volgens de experts minstens eentje. Dus ik besloot deze gratis diagnostische tool eens langs de meetlat te leggen en rende naar boven naar de slaapkamer van Jan.

‘Hé Jan! Ik heb een leuk raadsel,’ kondigde ik hijgend aan. Want onze trappen zijn best steil. Zelfs als je er maar eentje op hoeft.

‘Er zitten drie mensen in een kamer. Ik noem ze even Henk, Piet en Antje. Henk schenkt een kopje thee in, en serveert koekjes. Daarna zet hij de koekjestrommel in het linker keukenkastje.

Antje gaat vervolgens naar de wc. Terwijl ze weg is, zet Piet snel de koekjestrommel in het rechter keukenkastje.

Als Antje terug komt: waar denkt ze dan dat de koekjestrommel staat?’

Verwachtingsvol keek ik Jan aan. Want volgens de experts zou hij moeten roepen: ‘Het rechter kastje.’

‘Dat ligt er helemaal aan, ‘ antwoordde hij echter.

‘Als Antje paranoïde is dan vermoedt ze misschien wel dat ze de koekjestrommel verplaatst hebben. En als ze denkt dat zij denken dat zij denkt dat ze de koekjestrommel verplaatst hebben, dan denkt ze misschien dat ze het juist niet gedaan hebben omdat zij dat al dacht!’

Toen ben ik afgedropen naar beneden. Geen idee wat voor diagnose er aan Jans antwoord kleeft.

Maar autisme is het in ieder geval niet.

En ik had een diagnose ‘hoofdpijn’.