Berichten van het Moederfront: Jan
Posts weergeven met het label Jan. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label Jan. Alle posts weergeven

14-07-2013

Ik haal even mijn mening op

In het kader van Quality Time, fietste ik gezellig met Jan mee naar school. Op het programma stond zijn mondeling Maatschappijleer.

We kwamen net lekker op gang, toen Jan met knarsende remmen tot stilstand kwam.
'Ik ben mijn mening vergeten!' meldde hij.
'Waarover ook alweer?' wilde ik weten.
'Over milieuproblematiek en verslavingen.'
'En? Wat vind je er van?'vroeg ik bemoedigend.

Maar hij was al op weg naar huis.
Zijn mening ophalen.

Want die lag op zijn kamer in een snelhechter van de Action.

13-05-2013

'Ik wil niet dat je op mijn tijdlijn kijkt!'

Het lijkt een regel uit een science fiction film, maar 'Ik wil niet dat je op mijn tijdlijn kijkt,' komt regelrecht uit het dagelijks leven anno 2013.

Vandaag kreeg ik onverwachts de ex van Jan (16) aan de lijn. Ik rende naar boven, en overhandigde braaf de telefoon aan Jan.
Langzaam liep ik naar beneden, mijn oortjes gespitst in de hoop wat van het gesprek op te vangen, maar helaas deed Jan de deur dicht. Dat krijg je er van als je als moeder steeds roept: 'Deur in de klink!' En ik vervloekte mijn pech dat juist op dít moment mijn opvoeding eindelijk haar vruchten afwierp.
Ik droop af naar de keuken, om verder te gaan met de voorbereidingen van het eten.

Even later kwam Jan de telefoon terug brengen, en nonchalant vroeg ik: 'En?'
'Ze was boos omdat ze dacht dat ik op haar tijdlijn had gekeken,' schokschouderde Jan. 'Maar ik geloof dat ik haar geblokkeerd heb, of zij mij.'
'Maar dan kun je toch ook niet op haar tijdlijn kijken?' wist ik, want ik ga erg met mijn tijd mee.

'Nee inderdaad,' bromde Jan. 'Ik snapte er ook niks van.'
En toen ging hij weer naar boven.

Naar zijn eigen tijdlijn.

22-01-2013

Het belang van een positieve werkhouding

Nu Jan dit jaar eindexamen Mavo doet, zie ik mij plotseling voor hetzelfde vraagstuk geplaatst als vier jaar geleden: 'Waar moet Jan straks heen?'

Aangezien Jan zelf geen duidelijk antwoord op die vraag geeft, leek het mij een slim plan om hem op de Havo te parkeren. Dat geeft hem twee jaar de tijd om zich verder te ontwikkelen en ideeën te krijgen. En dus bezochten we afgelopen zaterdag de open dag van een middelbare school in de buurt.

'Voor de overstap van Mavo naar Havo zijn twee dingen heel belangrijk,' sprak de dekaan. En ter illustratie liet hij een dia zien met daarop in grote letters:

  1. Een positieve werkhouding

  2. Een positieve motivatie


Ik zag zijn blik naar Jan dwalen, die eruit zag alsof iemand hem in zijn stoel had gegooid, en wiens hele houding gebrék aan motivatie en werkhouding uitstraalde.

Desalniettemin besloot de beste man het woord tot Jan te richten: 'Hoeveel vakken heb jij nu?'
'Weeknie,' bromde Jan.
Ik glimlachte verontschuldigend naar de dekaan, en probeerde met mijn blik uit te drukken: 'Pubers hè?! Zijn ze niet grappig?'

'Wélke vakken heb je?' ploegde de man voort.
Nu werd Jan warempel spraakzaam: 'Weetikveel. Ik wil hier helemaal niet zijn. Ik moest mee van mijn ouders.'
Met lede ogen zag ik Jans kansen op een parkeerplaats op de Havo slinken.

'Hij is wel heel eerlijk,' vond de dekaan.
Dat vond ik dan weer een hele positieve houding.

05-11-2012

Alles te weten maakt niet gelukkig

'Alles te weten maakt niet gelukkig,' schijnt mijn oma-van-vaderskant verzucht te hebben. En aangezien ze veertien kinderen baarde en opvoedde, hebben haar woorden extra gewicht voor mij. Bovendien heeft ze diverse spreekwoorden aan haar kant: 'Je moet geen slapende honden wakker maken,' en 'Wat niet weet, wat niet deert.'

En je kunt je inderdaad afvragen of ze er gelukkiger van was geworden als ze had geweten van de bijna-dood-ervaring van mijn vader in het slootje achter op hun land. Of dat het Henkie was die het beeld van de Heilige Antonius per ongeluk onthoofdde met zijn katapult. Hoewel hun broertje Jopie daar wel gelukkiger van was geworden, aangezien hij de schuld kreeg.

Maar als moderne ouder anno 2012 valt het niet mee om niet alles te weten. Zo moet je ten allen tijde bereikbaar zijn, en dankzij de mobiele telefonie kun je niet meer zeggen: 'Ik was niet thuis. Sorry.' En elke vrijdagmorgen krijg ik een mailtje van de mentor van Jan (15) met daarin zijn (gebrek aan) prestaties en zonden. Ook van mijn twee dochters word ik geacht alles te weten: de moderne ouder is verplicht regelmatig in het zogenaamde magister te kijken om zijn of haar kind te controleren op aanwezigheid en cijfers. Het is dat ik het wachtwoord niet meer weet, maar anders zou ik echt alles weten.

En als ik stiekem denk aan mijn oma's woorden, en denk: 'Ik hoef niet alles te weten, en de kinderen hebben ook ruimte nodig om hun eigen fouten te maken' dan jagen de experts mij wel de stuipen op het lijf met hun enge verhalen en onheilsprofetieën. Hun boodschap is duidelijk: 'Als ouder moet je alles weten wat er mis kan gaan!'

Maar deze week werd het mailtje van Jans mentor vooraf gegaan door een mailtje van Jan himself. Dit schreef hij:

Hai mam ik heb een negen voor engels ^_^
~Jan


En hij sloot af met: "live long and may the force be with you"
(Sent from iPod)

Toen wist ik: Het komt wel goed met Jan.
En daar werd ik echt gelukkig van.

15-10-2012

Deur open laten!

open deur'Een opvoeder is een stakker die in het duister tast.' Deze legendarische woorden van Wim Sonneveld blijven als een slechte Frans Bauer hit door mijn hoofd zingen, terwijl ik blindelings over nieuwe opvoedkundige paden stommel.

Want afgezien van het levensvraagstuk: 'Heb ik Jan nou wel of niet verteld over de bloemetjes en de bijtjes' dient zich nog een ander vraagstuk aan: 'Moet zijn slaapkamerdeur open blijven staan als zijn vriendinnetje op bezoek is?'

En als ik voor een open deur beleid kies, zet ik dan niet de deur open naar mogelijkheden waaraan Jan waarschijnlijk nog niet eens had gedacht? Maar wat als ik kies voor deur no.2 en de deur dicht mag: krijgen opgezweepte hormonen dan vrij spel om deuren te openen die beter nog dicht hadden kunnen blijven?

Gisteren was het weer eens zo ver: Jan zat boven met zijn vriendinnetje, en ik had ze al geroepen voor Fruithap, kroketten en oesters, en mijn mandje met pedagogische listen was leeg. Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen, en stuurde Jans jongste broertje Piet naar boven.

'Piet zeg jij even tegen Jan dat zijn slaapkamerdeur beter open kan blijven? Dan kan het even luchten.' Even later hoorde ik Piet weer naar beneden denderen. 'Jan doet het niet.''Heb je gezegd dat hij zijn kamer moet luchten?' vroeg ik Piet. En riep naar boven: 'Jan, je moet je kamer luchten, dáárom moet de deur open.'

En ver van boven hoorde ik Jans kalme stem brommen: 'Ja, dát zal het zijn.'

24-08-2012

Zó'n rapport

'En dan komt-ie met zó'n rapport!' jubelde Jans mentor op de toon van een goochelaar die succesvol een konijn uit zijn hoed tovert.
Vol blijde verwachting boog ik me naar Jans cijferlijst, want nu zou ik het gaan beleven! Vast allemaal achten en negens, en misschien zelfs wel een tien!

Maar op Jans cijferlijst prijkten zessen, afgewisseld door een paar eenzame zeseneenhalfjes.
'Goed hè?!' juichte Jans mentor.
Ik kuchte ongemakkelijk, en keek nog eens naar de cijferlijst. Misschien had ik niet goed gekeken? Maar voor me lag nog steeds een heel middelmatig rapport. Ik kreeg het een beetje warm, want de mentor zat me vol blijde verwachting aan te kijken.

'Ehm ja, práchtig!' stemde ik in, want je wilt natuurlijk niet zo'n ouder zijn die nooit tevreden is. En stond in het schoolverslag niet dat Jan veel 'succeservaringen' moet opdoen. Misschien was dit wel een test, waarin ik als ouder een gratis succeservaring kreeg aangeboden?

Het was niet voor het eerst dat rapportcijfers een heel andere betekenis blijken te hebben, dan ik dacht. Zo gingen Floris en ik vijf jaar geleden vol goede moed naar ons allereerste adviesgesprek in groep 8.
'Met een rapport met allemaal achten, en een paar zevens, kan ze minstens naar de Havo,' voorspelde ik opgewekt.
'Misschien zelfs wel Gymnasium!' vond Floris, en toen keken we elkaar tevreden aan. Saamhorig als ouders van een erg intelligent kind.
Dus wie schetste onze verbazing toen de leraar zei: 'Naar die rapportcijfers moet je niet teveel kijken. Wij adviseren Mavo.'

Op weg naar huis merkte ik vertwijfeld op tegen Floris: 'Ik snap echt helemaal niets meer van die rapporten. Zo goed was het toch niet, of ben ik nou gek?'
'Naar die rapportcijfers moet je gewoon niet teveel kijken,' wist Floris.
Maar 's nachts lag ik te woelen in mijn bed en bedacht mogelijke verklaringen voor een rapport dat fantastisch heet te zijn, maar dat niet is.
  1. Jan is zo dom als stro, en daarom zijn zesjes voor hem fantastisch
  2. De kinderen in Jans klas zijn zo dom als stro, en daarom is de juf al blij met zesjes
  3. Er is een enorme inflatie gaande op het gebied van schoolcijfers, waardoor zesjes worden toegejuichd alsof het tienen zijn
  4. Jans is zo onoplettend en ongemotiveerd dat de zesjes daarom fantastisch zijn
  5. Ik had het boek Strijdboek van de tijgermoeder van Amy Chua niet moeten lezen
Uiteindelijk besloot ik uitgeput dat je een gegeven paard niet in de bek moet kijken, en een gegeven rapport al helemaal niet.

Berichten van Het Moederfront in je mailbox? Voer je email adres in!


Delivered by FeedBurner

09-08-2012

Live and let live

Het is telkens weer onthutsend als ik opzij kijk, en die jongen zie met dat ongemakkelijke seventies kapsel. Die néèt iets te korte pony, te lang in de nek, maar verder overal te kort. Die jongen is mijn oudste zoon.
'En daar heb ik ook nog geld voor neergeteld…' bedenk ik me dan handenwringend.

'Get over it, mama!' bromt Jan als hij mijn lede ogen ziet, want de jeugd van tegenwoordig kan zich blijkbaar niet meer uitdrukken zonder zich van de Engelse taal te bedienen. En dan snoert hij me bij voorbaat de mond door te zeggen: 'Ik heb een moeder die er uit ziet als een halve hippie. Hoe denk je dat dat voor mij is?'

Dus lijden we nu samen in stilte onder elkanders uiterlijk.
Dat is nou typisch live and let live.
Epic Fail.

alt=”description of image”
Berichten van Het Moederfront in je mailbox? Voer je email adres in!


Delivered by FeedBurner

04-02-2012

Zieke kinderen

'Meten is weten' vind ik altijd, dus als mijn kinderen allerlei vage klachten vertonen, zonder een handige temperatuursverhoging, dan loop ik handenwringend door het huis, en vraag me af hoe ik schoolziekte kan uitsluiten.

Na urenlang onderzoek in mijn geheime laboratorium, ontwikkelde ik de volgende foolproof methode om eventuele nepzieken er uit te halen: 'Als je echt ziek bent mag je thuisblijven, maar dan mag je de rest van de dag niet achter de computer. Ook geen tv en geen ipod. Alleen maar in bed liggen.'
Meestal leidt dit tot een instant herstel.

Maar toen Jan zich vanochtend bij me meldde met de mededeling: 'Ik heb buikpijn!' stemde hij overal mee in.
Voor de zekerheid vroeg ik nog: 'En heb je geen buikpijn omdat je het zo naar vindt dat je naar school moet?'
'Dan zou ik elke dag buikpijn hebben,' zei Jan zakelijk.

Toen heb ik hem liefdevol ingestopt.
Met zijn iPod, computer en tv.

29-01-2012

PDD-NOS voor dummies

'What you see, is what you get,' heb ik geleerd van Jans mannelijke expert.

Mensen met een diagnose PDD-NOS nemen de wereld vaak erg letterlijk, en het is dan ook beslist niet nodig allerlei verborgen emoties en boodschappen te vermoeden achter hun uitspraken en gedrag. Dat valt nog niet mee, want ik zie overal dubbele lagen en betekenissen.

Als Jan zegt dat hij geen trek heeft, en zijn boterham niet blieft, vermoed ik onmiddellijk Anorexia. En wanneer hij met een zwart kohlpotlood zwarte tranen op zijn wang tekent, weet ik: 'Hij is depressief!' Een diagnose die ik vervolgens bevestigd zie in zijn voorkeur voor posters met triomantelijk grijnzende skeletten.

Maar nu weet ik dat, als Jan mij bijvoorbeeld vraagt: 'Is het normaal als ik met een fiets om mijn nek ga bungeejumpen in het Grand Canyon, zonder touw?' het enige juiste antwoord een welluidend en simpel: 'Neen Jan. Dat is niet normaal!' luidt.
En dan kunnen we allemaal weer overgaan tot de orde van de dag.
En dat Jan graag de Telegraaf napluist op gruwelijke ongelukken, bloedige zelfmoordaanslagen, en de overlijdensberichten uitspelt, kan ik eveneens gerust naast mij neerleggen.

Dat gaat moeilijker met de wijsheden die Jans expert ongevraagd over míj mededeelt.
'Je moeder leest de Telegraaf niet,' zei hij tegen Jan. 'Die leest de Volkskrant, Trouw of het NRC!'
's Avonds klaagde ik tegen Floris: 'Het is net alsof die man dwars door mij heen kijkt. Ben ik dan zo'n stereotype?!'
Daar kon Floris kort over zijn: 'Schat, je leest überhaupt geen papieren kranten, en kan die man echt dwars door je heen kijken?!'
'Nee,' moest ik schoorvoetend toegeven.
'Zie je wel,' zei Floris. 'Je bent immers niet van glas!'

En toen dacht ik aan een andere uitspraak van de expert: 'PDD-NOS heeft een grote erfelijke component'.

19-01-2012

Waarom? Daarom.

Het pad van het moederschap is grillig, en bezaaid met valkuilen en landmijnen. Dan heb je wel eens een expert nodig om je te helpen. En dus schakelde ik een expert in voor wat ondersteuning in verband met de PDD-NOS diagnose van Jan (15).

Met de tenen kromgetrokken in mijn Uggs, hoorde ik de conversatie tussen Jan en de expert aan.
'Hoe is het met je Jan?'
'Gewoon.'
'Hoezo, gewoon?'
'Gewoon: gewoon.'

Tja Jan, ik kan natuurlijk niet in je hoofd kijken, want ik ben niet helderziend. Dus je moet me wel een beetje helpen. Wat vind je daar van?'
'Gewoon.'
'Hoezo gewoon?'
'Daarom.'

Ik had veel zin om Jan een flinke duw te geven, en te sissen: 'Werk eens een beetje mee zeg! Ik schaam me dood!'
Maar toen richtte plotseling de expert het woord tot mij, en vroeg: 'Waarom ben jij zo streng voor jezelf?'
Onmiddellijk voelde ik de tranen prikken. Want het is waar: ik zit echt ontzettend bij mezelf onder de plak.

'Wat is het hier warm zeg,' dacht ik zweterig, en pijnigde mijn hersenen voor het juiste antwoord. Maar uiteindelijk kwam ik niet verder dan een schutterig: 'Daarom.'

En ik wierp een blik van plotseling begrip op Jan.

06-11-2011

Stoer

Ik liet de kinderen zien hoezeer ik bij de tijd was met mijn nieuwe horloge, en verklaarde dat ik er erg 'stoer' mee uitzag.

'Jij, stóér?' riep Ot, en rolde over de grond van het lachen.
Verbouwereerd over zijn reactie vroeg ik: 'Vind je mij dan niet stoer?' en ik schikte mijn lange rokken wat netter.
Ot kon van het lachen geen woord uitbrengen, maar Jan wist te melden: 'Als je jezelf bent wel.'

'Vind jij mij dan stoer Jan?' wilde ik weten.
'Als je je zelf bent,' herhaalde Jan, die later vast een goede therapeut wordt.

En toen besefte ik: 'Jan is pas stoer.'

10-10-2011

'Alles te weten, maakt niet gelukkig'

Mijn oma, van mijn vaders kant, kreeg veertien kinderen en was een wijze vrouw. Haar motto was: 'Alles te weten maakt niet gelukkig.'

En daar moet ik vaak aan denken als ik weer eens moet opdraven op school, voor een gesprekje over de kinderen. En al helemaal als ik mijn mailbox open, en daarin een berichtje zie met de titel: 'Jan'.

Want dan weet ik: dat is de wekelijkse update van Jans schoolprestaties. Dan aarzelt mijn vinger over de muisknop, en bijna mik ik het mailtje ongelezen in de prullenbak. Want ik weet, zeker hier geldt: 'Alles te weten maakt niet gelukkig.'
Maar plichtsbesef wint het altijd, en terwijl ik me mentaal schrap zet, open ik het mailtje.

En als ik dan lees dat Jan het gepresteerd heeft zijn herkansing Economie nog slechter te maken dan de oorspronkelijk toets, en dat zijn 3,2 dus blijft staan dan sla ik mijn ogen ten hemel en fluister eerbieding: 'Oma, wat had u toch ontzettend gelijk!'

15-09-2011

'Ik had een droom!'

'Ik herinner me een droom, die ik in 1999 had, toen we nog in Arnhem woonden,' vertelde Jan op de tonen van een man die al veel van het leven gezien heeft, en nu ernstig oogkleppen overweegt.

Ik ben dol op dit soort persoonlijke ontboezemingen, en animeerde: Vertel maar Jan!'
'We zaten aan tafel te eten.'
Ademloos wachtte ik op de rest, maar toen ik blauw aanliep, en mijn leven aan mij voorbij begon te flitsen, vroeg ik toch maar: 'En toen?'

'Dat was het.'

02-09-2011

Jongensvriendschappen

'Draag je make-up?' vraagt Jans vriendje eerst streng, als Jan belt of hij kan langskomen. Want met make-up komt Jan er bij hem niet in.

Terwijl ik mij moeizaam buig over het vraagstuk of Jans make-up nou wel of niet kan in het openbaar, zegt zijn vriendje gewoon waar het wat hém betreft op staat. En dan pakt Jan braaf zijn make-up remover en watten, en haalt het weg.

En andersom werkt het net zo goed, want vorige week zette Jan hem zonder pardon de deur uit omdat hij een meisje 'kankerkut' noemde. En dat vond Jan niet kunnen.

De openheid van deze jongensvriendschap vind ik uitermate verfrissend en inspirerend! Ik voel gewoon een heel open moment aankomen, waarin ik Floris eens precies vertel hoe ik over een aantal zaken denk!

12-08-2011

Ik pluk de zoete vruchten van mijn opvoeding

Het was tien over vijf, en ik schrokte net mijn maaltijd bestaande uit Rode kool, worst van neef Henk en een lawine Aldi appelmoes, naar binnen toen de telefoon ging. Ik ben geen fan van telefoons, en al helemaal niet als ik probeer chique te dineren, dus ik negeerde het ding.

In tegenstelling tot mijn kinderen, die allemaal van tafel sprongen in een woeste race om als eerste bij de telefoon te komen. Jan won.
'Hallo, met Jan van Sandwijk.'
Toen was het een hele tijd stil, en ik concludeerde dat het zeker weer zo'n telefonische verkoper was, want die beginnen altijd als een wilde te ratelen.

Maar toen ging plotseling de hemel open, en Jans stem zei: 'Meneer? Mag ik u even onderbreken? Ik ben pas 14'.
Ik viel bijkans van mijn stoel: was die beleefde jongen mijn Jan?! Bevend van ontroering en opwinding klemde ik hem aan mijn boezem.

En 's avond fluisterde ik hoopvol tegen Floris: 'En ik had hem dít niet eens zo geleerd! Hij was uit zichzelf zo beleefd! Zou mijn opvoeding dan toch aanslaan?'

Floris wierp me een minzame blik toe: 'Ik denk dat míjn opvoeding is aangeslagen.'

09-08-2011

Dat komt er nou van!

Jarenlang verzuchtte ik: 'Ik wou maar dat Jan wat meer werk maakte van zijn persoonlijke verzorging.'

Want meestal zag hij er uit alsof hij achterstevoren door een heg was getrokken, met haar waarin je een patatje én een frikandel kon frituren. En een bamibal.

Ik had beter moeten weten. Heb ik immer niet al eerder op onaangename wijze kennis gemaakt met de keiharde waarheid achter het Engelse gezegde: 'Be careful what you wish for, you might get it?'

Nou, ik heb het 'geget': Jan besteedt tegenwoordig uitgebreid aandacht aan zijn uiterlijk. Met eyeliner tekent hij een zwart lijntje rondom zijn ogen, en zijn oogleden bedekt hij met zwarte oogschaduw. De geest is uit de fles. Mijn Jan is een Goth geworden.

Nu zit ik hier hoopvol te wrijven aan een spafles, in de hoop dat de geest weer ín de fles gaat.

16-06-2011

Als je opvoeding zich tegen je keert

Dagelijks strijd ik een nobele strijd om mijn kinderen goede manieren bij te brengen. Eén daarvan is dat ze netjes: 'Wat zeg je?' vragen als ze iets niet verstaan. Het lompe: 'Huh?' kan mij niet bekoren, en kan rekenen op een scherpe wedervraag mijnerzijds: 'Wát zeg je?!'

Helaas bleek deze methode niet bestand tegen de logica van Jan…